“නින්ද” මිනිසුන්ගේ දින චර්යාවේ අත්‍යවශ්‍ය අංගයකි. විවිධ පුද්ගලයන්ගේ දින චර්යාවේ කාර්ය බහුලත්වය මත නිදාගන්නා පැය ගණන තීරණය වේ. වෛද්‍යවරන්ගේ මතය වන්නේ සාමන්‍ය මිනිසෙකු දිනකට පැය හයක් නිදියෑම හොඳටම ප්‍රමාණවත් බවයි.

නමුත් නිතරම නින්ද යෑම රෝග තත්ත්වයකි. එය බොහෝ රෝගවල මූලික රෝග ලක්‍ෂණයක් වේ. මිනිසුන් නිදාගන්නා ආකාරය පිළිබද සමාජ ව්‍යවාහරයේ දී වර්ග කීපයකට වෙන්කර දක්වයි. හොරට නිදියෑම, බාගෙට නිදියෑම, මැරණාවගේ නිදියෑම ආදී වශයෙන් ව්‍යවහාරයේදී බෙදා වෙන්කරයි. එය කිසිදු විද්‍යාත්මක හෝ අන්කිසි කාරණාවක සිට බෙදනු ලැබූ ඒවා නොව යම් යම් ව්‍යංගාර්ථ ඒ ඒ නින්ද සමඟ යෙදේ. සමහරු නින්ද නොයෑම නිසා නිදිපෙති ගෙන නිදති. සමහරුන්නම් අවදියෙන් සිටියත් නිදිවගේය. අවට සිදුවන දෑ සම්බන්ධව කිසිඳු තැකීමක් නැත. නින්ද ගියපසු මිනිසුන් විවිධ අය විවිධ දෑ කරති. සමහරෙක් නින්දෙන් ඇවිදිති. තවත් සමහරු කියවති. තවත් අය හඬති. සමහරෙක් දර පලනවා මෙන් ගොරවමින් නිදියති. ඔය අතරින් සමහරෙක් කිසිදු ශබ්දයක් නැතිව සැපට නිදියති. සැපට නින්ද යන්නත් පින් කරන්න ඔනේ බව ගමේ ගොඩේ අය කියති.

ඔය අතර නිදා සිටිනා නින්දෙන් අවදි කළ විට දක්වන ප්‍රතිචාර විවිධාකරය, විශ්මය දනවන සුඑය. අයෙක්ට නින්දෙන් අවදි කළ විට උරු ජුවල් යති. සමහරු ආයේ නිදති. තවත් අය ඇහැරී ඔහේ බලා හිදිති. කලාතුරකින් අයෙක් පමණක් “ඇයි” කියා අවදි කිරීමට හේතුව විමසති. එවැනි විටෙක නිදි සිටිනා, අය කෑගහන්නේ නැතිව ඉන්න කියා ඇහැරුණු අයට බනිති.

මේ ආකරයට නින්දේ බොහෝ ක්‍රමවේද සහ උපසංස්කෘතීන් ඇත. මිනිසුන් දවස පුරාම නිදාගන්නවාට ආසා කරන පිරිස්ද අප අතරම සිටිති. ඒ සොර සතුරන් වැනි අයවේ. මිනිසුන් හැකිතරම් නිදා ගන්නනේනම් ඔවුන් කැමතිය. එසේ නිදා ගත්තොත් ඇහැරෙන විට ඇඳ සිටි ඇඳුමත් නැති වනු ඇති බවටනම් කිසිම සැකයක් නැත.
“නින්ද” දේශපාලනික කාරණාවක් වනුයේ රටක ජනතාව නිද්‍රාශීලීව සිටිනවාට බොහෝවිට පාලකයන් කැමතිය. ඒ ඔවුන්ට රිසි සේ පාලනය ගෙනයාමට හැකි බැවිනි. අද වන විට මෙම නිද්‍රාශීලී බව ශ්‍රී ලංකේය සමාජය අරක්ගෙන ඇත. එම නිසාම නිදා සිටින ජාතියකට ජ්‍රජාත්‍රන්ත්‍රවාදය, මානව හිමිකම්, මාධ්‍ය නිදහස, තමන්ගේ මතයක් දැරීමේ නිදහස ආදිය අවශ්‍ය නැතැයි පාලක පන්තිය සිතනවා වෙන්නට බැරි නැත. ඒ නිසා ඔවුන් තමන්ට රිසි පාලන ක්‍රමයක්, ඔවුන්ගේ මාධ්‍ය සංස්කෘතියක්, ආදිය පවත්වාගෙන යන්නේ ඒ නිසා වන්නට පුළුවන.

සමාජයේ සියලු ස්ථර නිද්‍රාශීලී තත්ත්වයකට වැටුණුකළ ඇහැරී සිටන අයට සහ නින්ද නොයන අයට දෙයියන්ගේම පිහිටය. මේ මොහොතේ අවදියෙන් සිටිය හැක්කේ රාජපක්‍ෂ රෙජීමයේ අනුදැනුම මත, කැමැත්ත පරිදි තම නිදාගැනීම තීරණය කළ අයට පමණි.

මෙහි බරපතල කාරණාව වනුයේ සියලු සමාජ ස්ථර නිද්‍රාශීලී වීම හරහා සිවිල් යාන්ත්‍රණ බිඳවැටීමයි. මාධ්‍ය සංවිධාන, මානව හිමිකම් සංවිධාන, සිවිල් ක්‍රියාකරී සංවිධාන, මෙම පොදු ජන නින්ද හරහා පසුබැසීමට සිදුවී ඇති අතර එයට හේතුව එවන් සංවිධාන සහ එවායේ ක්‍රියාකාරීන්ගේ බලය රඳා පවතන්නේ පොදු ජනතාව මත බැවින්, පොදු ජනයා නින්දට වැටීම හරහා ඔවුන්ගේ ඒ සිවිල් බලය අහෝසි වී ඔවුන් අනාරක්‍ෂිත තත්ත්වයකට පත්ව වේ. පොදු ජනී ජනයා නොදන්නා කාරණාව, එම සිවිල් බලවේග අනාරක්‍ෂිත වීම හරහා එහි සෘජු බලපෑම තමන් වෙතට එල්ල වන බවය.

අද වන විට මේ පොදුජන නිද්‍රාශීලීත්වය කෙතරම්දයත් ඛේදනීය තත්ත්වයක් කියතෙත්, සිදුවන මානව විරෝධී කටයුතු, ප්‍රජාත්‍රන්ත්‍ර විරෝධී කටයුතු හමුවේ කිසිඳු මහජන මැදිහත් වීමක් නොමැති වීමයි. තමන් මානවයන් නොවේ යන හැඟීමෙන් මෙන් මිනිසුන් ඉවත බලා සිටිති. එය තමන්ගේ අතින්ම විලංගුලා යතුර අනුන්ට බාරදීමක් වැනිය.

ඔවුහු 2/3 ඉල්ලූහ. ජනතාව නිදිමතේම ගොස් 2/3 දුන්හ. පසුවිපරම්, පෙර සසදා බැලීම් කිසිත් නැත. ඔවුහු උතුරේ ප්‍රශ්ණය විසඳූ ඔවුන් බව කීහ. ජනතාව නිදිමර ගාතේ ගොස් රතිඤ්දා පත්තුකර කිරීබත් කෑහ. ඉන්පසු අනෙක් පැත්ත හැරී යළිත් නිදන්නට වූහ. පාලකයේ තමන් මේ නීතිය අලුතෙන් ගෙනාවායැයි කියති. ජනතාව තවත් ගුළිවෙවී නිදාගනී. පාලකයෝ නිදි අයටත් විලංගු දමනා නීති ගෙන එති. ජනතාව විලංගු දැමීමට පහසු වෙන්න නින්දෙන්ම අත් පය උස්සා දෙති. කාලයක් තිස්සේ ලාංකිකයා පෙළෙන මේ රෝග තත්ත්වය දැන් උග්‍ර අතට හැරී ඇත. ඒ නිසා සියල්ල හමුවේ නිහඬව උදාසීනව, නිදිබරව සිටිති. එහි උපරිම වාසිය තමන් වෙත නතු කරගනිමින් රාජපක්‍ෂ රෙජීමය දිනේන් දින බලවත් වෙති. ඔවුන්ගේ මේ බලවත් වීමට ප්‍රධානම හේතුව ජනතාවගේ නිදිබර උදාසීනත්වයයි.

දකුණේ ජනයාගේ නින්ද (නිදි ආතල්) කැඩීමට යාම හිරේ විලංගුවේ වැටී පමණක් නොව ජීවිතයෙන් වන්දි ගෙවීමට පවා සිදුවන කරණා වේ. මෑත සමාජයේම උදාහරණ ඕනෑ තරම් ඇත. ලසන්ත තීරය පිටුපස සිදුවන අකටයුතුකම් සමාජය ඉදිරියගෙන මිනිසුන්ගේ නින්ද කඩමින් මිනිසුන් සබුද්ධික තත්ත්වයට ගෙන ඒමට උත්සහ දැරීය. ජනතාව අවදිවුවහොත් තමන්ට සිදුවන දේ ගැන දන්නා ඇත්තෝ සඳහටම ලසන්ත නිහඬ කෙරූහ. ඉන්පසු ප්‍රගීත් එක්නැළිගොඩ මේ මිනිසුන්ගේ මර නින්ද කැඩීමට උත්සහ දැරීය. ඔහුගේ හඬට මිනිසුන් අවදි වියහැකි යැයි සිතු ඔවුහු ඔහුවද අතුරුදහන් කරනු ලැබීය. එසේ කිරීමෙන් පාලකයෝ ජනතාව මර නින්දේ දකින සුභ අනාගත සිහිනය සුරකීය. ජනයා මේ කිසිවක් නොදන්නාක් මෙන් තවත් නිදති. රාජපක්‍ෂ රෙජීමයද ජනතාවට අවදි වීමට ඉඩක් තබන්නේම නැත. එසේ අවදිවන එවුන් එක්කේ දේශදෝහීන් ලෙස නම් කරති. අවදි කිරීමට දරන උත්සාහයන් විදෙස් කුමන්ත්‍රණ ලෙස දකිති. ලෝකය එක් යායක් වී ගමනක් යද්දී සිංහබාහු හැරි ගල්දොර නැවත වසාගනිමින් හුදකලාව නිදති.

තවත් වරකදී සරත් ෆොන්සේකා මෙරට ප්‍රගතිශීලී බලවේග සමඟ එක්ව මේ මරනින්දට වතුර ගැසූහ. නිදා සිටින ජනතාවට වතුර ගැසීමේ වරදට සරත් ෆොන්සේකාට සිදුවූයේ සිරගත වීමටය. අද ක්‍රියාත්මක වන්නේ නඩුත් හාමුදුරවන්ගේ බඩුත් හමුදුරුවන්ගේ නම් වූ කැකිල්ලේ නීති පොතය.

රාජපක්‍ෂවරු දැන් රට කරවනු ලියවිල්ල තමන්ගේ නමින් ලියාගැනීමට ලහිලහියේ සූදානම් වෙති. රට කරවන්නේ කවුරුන්ද වෙනුවෙන් යන වගක් ඔවුන්ට මතක නැත. ඒ ඈයෝ නෑයෝ එකතු වී ගිනස් වාර්තාවක් තැබීමට සූදානම් වෙති. ඒ ලොව වැඩිම කළක් රටක් පාලනය කළ පවුල බවට පත් වීමයි. ජනතාවට මේවා වැඩක් නැත. ඔවුහු තවමත් ගල්තාර පොළව මත දාඩිය වඟුරවමින් සිහින දකිමින් නිදති. විටෙක උතුරු වසන්ත සිහිනය දකිති. තවත් වරෙක නැගෙනහිර නවෝදය සිහිනය දකිති. දැන් අලුත්ම හීනය ජල පිරවීමේ සිහිනයයි. සිහිනයෙන් සිහිනය මාරූ වී නිදති.

මෙවන් රටක් යන්නේ කෙතනකටද කියා සිතාගැනීමට අපහසුය. මෙම නින්දෙන් අවදි නොවන තාක් සැවොම ඔහේ හිදිනු ඇත. පාලකයෝ යහමින සිටිනු ඇත. ආයේ මැතිවරණයක් ආ පසු නිදිමරගාතේම ගොස් කතිරය ගසනු ඇත. මෙසේ නිදා ඉන්නාතුරම නිදහසනම් සිහිනයක්ම පමණකම වනු ඇත. තවදුරටත් නිදාගත හොත් මේ අඳුරු සෙවණැළිවලින් ගැලවීම ශ්‍රී ලංකේය සමාජයට පහසු නොවනු ඇත.

ක්‍රිශාන් රාජපක්‍ෂ

ලංකාවේ යුධමය තත්වයකින් පසුව ‛අලුත් ආණ්ඩුවක්’ පත්ව තිබේ. පාර්ලිමේන්තුවේ ආසන 144කට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ ප්‍රමුඛ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයට ලැබී තිබේ. මේ නව ආණ්ඩුවට ඉදිරියේදී මුහුණ දීමට සිදුවන ප්‍රමුඛතම අභියෝගයන් කවරේ ද?

‛විකල්ප’ ඒ පිළිබඳව ශ්‍රි ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ, ආර්ථික අධ්‍යානාංශයේ ජේෙ‍යෂ්ඨ කථිකාචාර්ය ටෙරන්ස් පුලසිංහ මහතාගෙන් අදහස් වීමසූවෙමු. මේ ඒ පිළිබදව ඔහු ‛විකල්ප’ සමඟ දැක්වූ අදහස්.

‛‛මේ ආණ්ඩුව ඉදිරියේදී මුහුණ දෙන ප්‍රධාන අභියෝගයන් දෙකක් අපට හඳුනා ගන්න පුලවන්. එක් අභියෝගයක් නම් මේ රටේ ජාතික ප්‍රශ්ණය යි. දෙවනි අභියෝගය ආර්ථිකය යි.’’

මේ ආණ්ඩුව යුද්ධය ජයග්‍රහනය කළා. නමුත් ඒ ගැටුමට බලපාපු සාධක එළෙසම පවතිනවා. ගැටුම් නිරාකරනය කියන විෂය තුළ සාකච්ඡා කරනවා, ගැටුමක් නිරාකරණය වූවායින් පසුව ඒ ගැටුම විපරිවර්තනය විය යුතුයි කියලා. ගැටුමට තුඩු දුන් සාධක අහෝසි විය යුතුය කියලා. නමුත් යුද්ධය තුලින් ගැටුම විසඳුවා. නමුත් යුද්ධයට පලපාන ලද කිසිදු සාධකයක් ඉවත් කිරීමට, විපරිවර්තනය කිරිමට මේ ආණ්ඩුව පියවර ගත්තේ නැ. මේ ආණ්ඩුවේ එක මතයක් තියනවා. ඒ මතය තමයි, මේක හුදු ත්‍රස්ථවාදයක් කියන එක. ත්‍රස්ථවාදය ඇතිවෙන්නේ ඇයි කියන කාරණයට මේ ආණ්ඩුවට කිසිම මතයක් නෑ. ආණ්ඩුව හිතන්නේ මේ යුද්ධය ඇති වුනේ ආර්ථික ප්‍රශ්ණ නිසා කියලා. පාරවල්, රුකියා, කෘෂිකාර්මික, කර්මාන්ත වැනි දේ උතුරු නැගෙනහිර මිනිසුන්ට නොලැබීම නිසා කියලා එක් මතයක් තිබෙනවා. ඒ මතය සම්පූර්ණ වැරදියි. මේ යුද්ධය ඇති උනේ සමාජ, ආර්ථික හේතුවලට වඩා දේශපාලන බලය කියන හේතුව මූලික උන නිසා. මෙය සරලව කියනවා නම් දෙමළ ජනතාවට දේශපාලන බලය නොතිබීමේ ගැටලුව නිස යි මෙය ඇති උනේ.

ඒ මූලික ගැටලුව විසඳන්නේ නැතුව මේ ආණ්ඩුව උතුරු වසන්තයයි, නැගෙණහිර වසන්තයයි කෙරුවට ජනතාවගේ ප්‍රශ්ණය ඒක නෙවෙයි. දෙමළ ජනතාව කිසිදු දවසක ඒ ප්‍රදේශ සංවර්ධනය කරන්න කියලා ඉල්ලුවෙ නෑ, දෙමළ ජනතාව ඉල්ලුවේ එක දෙයයි, ඔවුන්ට දේශපාලන බලය දෙන්න කියන එක.

යුද්ධයෙන් පසුව ආණ්ඩුව සම්පූර්ණයෙන්ම ඊනියා ඒකිය රාජ්‍ය තහවරු කරලා, මේ වෙනකොට සිංහළ බෞද්ධ රාජ්‍යයත් තහවරු කරලා ඉවරයි.
ඒ විතරක් නෙමෙයි උතුරු නැගෙණහිර ප්‍රදේශවල දමිළ ජාතිය, ජාතික සුද්දයක් කරන්නයි හදන්නේ මේ ආණ්ඩුව. හමුදා කඳවුරු අයින් නොකර, අධිආරක්ෂක කලාප වෙනස් නොකර, ඒ ජනතාව මහමඟට ඇදලා දමමින් ඉන්නේ. මේ තත්වය තුළ දෙමළ ජනතාව අන්ත අසරණ, පීඩිත තත්වකට පත්වෙමින් තිබෙනවා. ඒ නිසා ඉදිරි කාලයේදී මේ ආණ්ඩුවට තියන ප්‍රභලම අභියෝගය තමයි දෙමළ ජාතියෙන් එල්ලවන අභියෝගය. මක් නිසාද ඔවුන්ගේ ප්‍රශ්ණය තාමත් විසදිලා නැති නිසා. ඔවුන් කබලෙන් ලිපට වැටිලා ඉන්නෙ. අද හමුදා පාලනය යටතේ ‛අන්තපරිපීඩන’ තත්වයක දෙමළ ජනතාව පසුවෙන්නේ. ඔවුන්ගේ උපන් භූමිය තුළවත් ඔවුන්ට පිලිසරණක් නැතිවෙලා තියනවා. ඔවුන්ට නිදහස අහිමිවෙලා තියනවා. ඔවුන්ගේ ගොවිබිම්, දේපල ඔවුන්ට අහිමිවෙලා තියනවා. සරණාගතයන් බවට පත්වෙලා තියනවා මේරටේ දෙමළ ජාතිය. මේ නිසා වැඩිකල් යන්නට පෙර මේ අභයෝගයට ආණ්ඩුවට මුහුණ දීමට සිදුවෙනවා.

එමනිසා දෙමළ ජනතාවගේ පෙළ ගැසීම ආයුධ සන්නද්ධ පෙළ ගැසීමක් කියලා මම හිතන්නේ නෑ. ඒය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනතා අරගලයක් ලෙස දෙමළ ජනතාවගේ ප්‍රශ්ණය නැවත ඉස්මතුවෙයි කියන කාරණාව දේශපාලනමය ලෙස සාකඡ්චා කිරීමේ දී අපට පෙනෙනවා. මේ ප්‍රශ්ණයට යුද්ධයෙන් ඇත්ත විසදුම් ලැබුනේ නෑ. යුද්ධය විසඳුම කියලා තමයි මේ ආණ්ඩුව කල්පනා කරන්නේ. ජාතික ප්‍රශ්ණයකට යුද්ධය විසඳුමක් වෙන්නේ නෑ. එක යම් කිසි කාලපරිච්ඡේදයකට යටපත් කිරීමක්. උදාහරණයක් විදිහට 71 කැරුල්ල මර්ධනය කර තරුණයෝ 14000ක් විතර මරලා දැමුවායින් පස්සේත් ප්‍රශ්ණය විසඳුනේ නෑ. නැවත 88, 89 කැරුල්ල ආවා. නැවත තරුණයෝ නැගී හිටියා. ඒ වෙලාවෙත් 60000ක් මැරුවා.

ඉදිරියේදී ජනතා පෙලගැස්මක් ඇති උනොත් ආණ්ඩුවට තියෙන විකල්පය මොකක් ද?. විශාල හමුදා මර්දනයක් දියත් කරන එක. ඒක නිසා ආණ්ඩුවට මේ රටේ බහුජාතික සමාජයේ ජාතීන් අතර ප්‍රශ්ණය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදිව විසඳීම සම්බන්ධයෙන් වූ කිසිදු මතයක්, වැඩපිලිවෙලක්, ඉදිරි දැක්මක් නෑ.

යුදමය වශයෙන් ජනතා අරගලයක් මර්ධනය කරලා එය සදාකාලිකව විසඳුනා යැයි කියන මිත්‍යාව තුළ ඉන්නවා නම් ආණ්ඩුව, ඒක තමයි ආණ්ඩුවට වැරදුන තැන. එමනිසා මේ ආණ්ඩුවට මුහුණ දෙන්න වන ප්‍රභලම අභියෝගය තමයි උතුරු නැගෙණහිර දෙමළ ජාතිකයන්ගෙන් එල්ල්වන අභියෝගය. එය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ලෙස ජනතා අරගලයක් ලෙස අනාගතයේදී මතු වෙයි.

ආණ්ඩුවට මුහුණ දෙන්නවන අනෙක් අර්බුදය තමයි ආර්ථික අර්බුදය. දැන් මේ ආණ්ඩුව පෙන්නනවා යටිතල පහසුකම් ඇතිකිරිම පිලිබඳව. පාරවල්, පාලම්, බෝක්කු මේවා හදමින් විශාල භෞතික සංවර්ධනයක් පෙන්නනවා. නමුත් ආර්ථික විද්‍යාත්මකව කල්පනා කළොත් රටක ‛සාර්ව ආර්තිකය’ වර්ධනය වෙන්න නම්, නැතිනම් සාර්ව ආර්ථිකය වර්ධනය වෙන්නේ යටිතල පහසකම්වලන් ම නෙමේ. රටේ කර්මාන්ත හා කෘෂිකර්මාන්ත ක්ෂේත්‍රවල වර්ධනයක් සමඟ, නමුත් මේ රටේ කිසිසේත්ම දකින්නට ලැබෙන්නේ නෑ කාර්මික සහ කෘෂිකර්මාන්ත ක්ෂේත්‍රයේ වර්ධනයක්. හැබැයි යටිතල පහදුකම් හදනවා. ඒවාට පිටරටවලින් ආධාරත් ලැබෙනවා.

දැන් වරාය තමයි මේ ආණ්ඩුවේ ප්‍රධාන ව්‍යාපෘතිය. විශේෂයෙන් හම්බන්තොට වරාය. වරාය කියන්නෙ සේවාවක්. එකෙන් සාර්ව ආර්තිකය වර්ධනය වෙයි කියලා අපි කොහොමද තර්ක කරන්නේ. සාර්ව ආර්තිකය වර්ධනය වෙන්නනම් කාර්මික සහ කෂිකාර්මික ක්ෂේත්‍ර ව්‍යුහාත්මකව වෙනස් වෙමින් වර්ධනය වෙන්න ඕන. එක මහා පරිමාණ වෙනස්කමක්. එතකොට මේ ආණ්ඩුවට කුමක් ද ආර්ථිකය සම්බන්ධයෙන් කියන්න තියෙන්නේ, වරාය, විදුලිබලාගාර කිහිපයක්, ගල් අඟුරු බළාගාරයක්, ගුවන්තොටුපොළ මෙවැනි හුදු සේවා ආර්ථිකයක් නිර්මාණය කිරීම පිලිබඳව විතරයි මේ ආණ්ඩුවට කියන්න තියෙන්නේ.

ඊට වඩා පුඑල් සහ ගැඹුරු ආර්ථික වැඩපිළිවෙලක් ආණ්ඩුව අද වෙනතුරු ඉදිරිපත් කරලත් නෑ. අනාගතය සඳහා එවැනි වැඩපිළිවෙලක් ඉදිරිපත් කරලත් නෑ. ආණ්ඩුවට තියෙන්නේ ව්‍යාපෘති කිහිපයක් පමණයි. ඒ ව්‍යාපෘතිත් සේවාවන්.

අද වෙනකොට ඛණිජ තෙල් සංස්ථාව, විදුලිබළ මණ්ඩලය, ප්‍රවාහනය වැනි ආයතන මිලියන් ගණනක් පාඩු ලබමින් තිබෙන්නේ. පසුගිය වසරේ අයවැය ලේඛණය ඉදිරිපත් නොකලෙත් ඒ නිසාමයි. එකේ අනිත් කාරණය තමයි මැතිවරණයේදි එල්ලවිය හැකි යැයි අනුමාන කල අභියෝග නිසාත් මෙම අයවැය ලේඛනය ඉදිරිපත් කිරිම ආණ්ඩුව මගහැරියා.

වර්තමානය වෙනකොට අන්තර්ජාතික මූල්‍ය අරමුදල අණකරලා තියනවා ඔවුන්ගේ ණය මුදාහරින්න නම් අයවැය පරතරය 7% දක්වා අඩු කරන්න කියලා. අයවැය පරතරය 7% දක්වා අඩු කිරිමේ දී විශාල වශයෙන් බදුගැනීමට ආණ්ඩුවට සිදුවෙනවා. භාණ්ඩ මත පනවන බදු, වක්‍රබදු අය කරන්න සිදුවෙනවා. විශේෂයෙන් ආනනයන බදු වැඩිකරන්න සිදු වෙනවා. එමනිසා ඉදිරි කාලයේදී මේ රටේ භාණ්ඩ මිල ඉතා වේගයෙන් වැඩි වෙන්වා.

මේකෙන් මිදෙන්න නම් ගෝලිය ධනවාදය විසින් විශාල මුදලක් මුදා හරින්න වෙනවා මේ ආණ්ඩුවට. මෙවැනි දෙයක් වුනොත් හැර ඉදිරි කාලයේදී සාමානය ජනජිවිතය බරපතල ලෙස කඩා වැටෙනවා. එමනිසා ඒ අභියෝගය ජය ගැනීම සදහා මේ ආණ්ඩුවට වැඩ පිළිවෙලක් නෑ.

පසුගිය මහමැතිවරණයේදී මහින්ද රාජපක්ෂ ප්‍රමුඛ එක්සත් ජනතා නිදහස් සංධානය තුනෙන් දෙකේ බලයක් පිළිබදව ජනතාව දැනුවත් කරමින් ඒ සඳහා ජනවරමක් ඉල්ලුවා. මේ තුලින් මේ අභියෝග ජයගන්න වර්තමානයේ ජයග්‍රහණය කර ඇති මහින්ද රාජපක්ෂ ප්‍රමුඛ ආණ්ඩුවට හැකි වේ ද?