යුද්ධය සහ සාමය තේමාව යටතේ චිත්‍රකලා ප්‍රද්ර්ශනයක් මේ දිනවල කොළඹ ලයනල් වෙන්ඩ් සහ හැරල්ඩ් පීරිස් කලාගාරයේදී පැවැත්වේ. එම ප්‍රදර්ශනය සඳහා චිත්‍ර ශිල්පීන් රැසකගේ නිර්මාණ ඇතුළත්ය.

චන්ද්‍රගුප්ත තේනුවර, ජගත් වීරසිංහ, කිංස්ලි ගුණතිලක, අනෝමා විජේවර්ධන, ටී ශානතානන්, මුහාන්ඩ් කාදර්, ජී.ආර්. කොන්ස්ටන්ටයින්, කමලා වාසුකී, අනෝමා රාජකරුණා, සුජිත් රත්නායක, ටී.පී.ජී අමරජීව, ප්‍රසන්න රණබාහු, චාමික ජයවර්ධන, කුසල් ගුණසේකර, අනුර ක්‍රිෂාන්ත, බන්දු මනම්පේරි, වයිදේහි රාජසිංහම්, ඉනෝකා ද සිල්වා, සනත් කලුබද්දන, සජීවනී හේවාවිතාරණ, නිලූකා වීරසිංහ හා කිකෝ යන චිත්‍ර ශිල්පීන්ගේ චිත්‍ර රාශියක් මෙම ප්‍රදර්ශණයට ඇතුලත් වෙ.

ජිප්සි බොහීමියා විසිනි

මෙහි දී මා දෙමළ ලියක සමග දිවි ගෙවන බව සිහි කරන්නට මට බොහෝ විට සිද්ධ වෙයි. මා සමග එකට නිවසේ ජීවත් වන, සිංහලයෙකු හා විවාහ වී සිටින වැනෙසා දෙමළ ය. මා, ඇය ද ඇයගේ සැමියා ද සමග ජීවත් වන්නට වී දැන් අවුරුද්දකට ළඟ ය. ඇය සමග වැඩ කරන්නට වී අවුරුදු දෙකකට වැඩි ය. ඈ මගේ සමීපතම මිතුරියන්ගෙන් ද කෙනෙකි.

ඇය දෙමළ ය; මා සිංහල ය. එහෙත් මා මෙය ලියද්දීත් ඒ බෙදුම් රේඛාව දිගේ අප දෙදෙනා ගැන සිතීම දුෂ්කර කටයුත්තකි. ඒ අපගේ අනන්‍යතාවන්හි සීමා මායිම් නියම කෙරෙන්නේ කුමකින් දැයි වටහා ගන්නට මට නොහැකි බැවිනි. ඇය දෙමළ ගැහැණියක කෙරෙන්නේ කුමකින් දැයි තේරුම් බේරුම් කර ගන්නට මට හැකි වුණු විට පවා, එවිට පවා ඇය මාගෙන් වෙනස් කෙරෙන්නේ කුමකින් දැයි තේරුම් බේරුම් කර ගන්නට මට නොහැකි ය.

වර්ණයෙන් ද? ඇය මට වඩා අඳුරු පැහැති ය. එහෙත් අප දෙදෙනා ම දුඹුරු සමැති ය.

උච්චාරණයෙන් ද? කට හඬෙහි පවතින ඉතා සියුම්, ළගන්නාසුලු උද්‍යෝගී බවක් ද හැරුණු විට ඈ මට වඩා කිසි වෙනසක් ඇතිව කතා නොකරයි.
භාෂාවෙන් ද ? අපි දෙදෙනා ම ඉංග්‍රිසි කතා කරමු. ඈ මට වඩා හොඳට සිංහල කතා කරයි. මා වචනයක් වත් නොදන්නා දෙමළ බස චතුර ලෙස තෙපලයි.
සංස්කෘතියෙන් සහ චාරිත්‍ර වාරිත්‍රවලින් ද? සහ ඇයගේ ඇතැම් නෑදෑයන් බොහෝ සන්ත්‍රාසයට පත් කරමින් ඈ කසාද බැන්දේ සිංහලයෙකි. ඒත් තමන් කළ තේරීම ගැන ඇය සිටින්නේ සතුටිනි.

ඇඳුමෙන් ද ? ඇය අඳින්නේ මා මෙන් ම ය. අපි අනන්තවත් එකිනෙකාගේ ඇඳුම් හුවමාරු කර ගන්නෙමු. නමෙහි ද ? ඈ ඇයගේ නම වෙනස් නොකළා ය. “මා මගේ නමට කැමති යි,” නිකමට, නිදහසට කරුණු කියන්නා මෙන් ඈ මට කීවා ය.

දේශපාලනික සබැඳියාවෙහි ද ? ඇයගේ දේශපාලන අදහස් උදහස් ද මගේ මෙන් ම නොපැහැදිලි ය. අපි නායකත්වය ගැන කරදර නොවෙමු, එය පෙරළා දැමීමට බලාපොරොත්තු වන අය ගැනත් කරදර නොවෙමු. අද දවසේ දේශපාලනය තමන්ට ගැළපෙතියි ඇය නො සිතයි නම්, මා ද එවැනි යි මට කිව හැකි ය. අප දෙදෙනාම ප්‍රාර්ථනා කරන්නේ අතරමැද යම් දෙයකි – වඩා රුචිකර, වඩා සත්‍යවාදී යම් දෙයකි. අද දවසේ අපට දකින්නට නැති යම් දෙයකි.

පෙළපතෙහි ද ? ඇයගේ දෙමාපියෝ, ජනාධිපතිවරණයේ දී මහින්ද ට ඡන්දය දුන්හ. මා දුන්නේ සරත්ට ය.

ඇයත් මාත් පාසල් ගියේ ද එකට ය. සම වයසෙහි පසු වුණු අප එකම ශ්‍රේණියෙහි සිටි මුත් අපි දෙදෙනා යන්තමින් වත් එකිනෙකා දැන හඳුනාගෙන නොසිටියෙමු. ඇය සිටියේ දෙමළ මාධ්‍යයෙහි ය. මා සිංහල මාධ්‍යයෙහි ය. එකල පවා ඇය ඉතා කුඩාවට සිටි බවත් ඇය ශාන්ත ගතිපැවතුම් ඇති පුංචි දැරිවියක විය යුතු යැයි සිතනුත් මට මතක ය. මට එතරම් ම වැරදී නැත!

වතාවක් ත්‍රී වීලරයක නැගී සිය දෙමාපියන්ගේ නිවස බලා යමින් සිටිද්දී පොලිස් නිලධාරියෙක් ඇය නතර කළේ ය. රථය සෝදිසි කළ ඔහු, විශේෂයෙන් ම ඇයගේ හැඳුනුම් පත පරීක්ෂා කොට ඇය දෙමළ බව දුටු විට, එක දිගට ප්‍රශ්න වැලක් ම අසනු ලැබිණ. ඈ ඉවසිලිමත්ව සියල්ලටම සිංහලෙන් පිළිතුරු දුන්නා ය. ඇය සිය අත්බෑගයේ සුරැකිව තබා ගෙන සිටි මගුල් පින්තූරයක් පෙන්නූ විට පවා ඇය සිංහලයෙකු කසාද බැඳ සිටින බව පිළිගන්නට ඔවුන් මැළි විය. ඔවුන්ට කරුණු කියන්නට ගත් උත්සාහයෙන් පසුව, ඇයගේ ශාන්ත ගතිය නැති විය. ගොත ගැහෙන සිංහලෙන් ‛වර්ගවාදී බැල්ලිගෙ පුතා’ යි ඔවුන්ට කියා ගන්නට ඈ සමර්ථ වූවා ය. පසුව වදන්වලින් ඔවුන්ට හොඳ හැටි තඩි බෑ නිසා ඇය වහා පොලීසියට ඇද ගෙන ගියෙන් සිය සැමියා පැමිණ කැටුව යන තෙක් එහි රැඳෙන්නට ඇයට සිදු විය.

“අපොයි දෙයියනේ, එයා දෙමළ,” යැයි මා සිතා ගත්තේ පහුව දා මා පිනවමින් ඇය මේ කතාව කියූ පසුව පමණකි. ඇරත්, ‛දෙමළ’ ය කියා කියන විට මා ඉන් අදහස් කරන්නේ ඇයගේ ජනවාර්ගිකත්වය ම නොවේ. මා අදහස් කරන්නේ, ඇය මේ රට තුළ සුලුතරයක් ලෙස ජීවත් වන බවත්, සිංහල නමක් තිබෙන හේතුවෙන් මට භුක්ති විඳීමට ඉඩ ලැබී තිබෙන නිදහසවල් ඇයට තහනම් කෙරී තිබෙන බවත්, මා අවබෝධ කර ගත්තේ මෙන්න මේ විෂම සිදුවීම් අතරතුර දී බව ය.

“ඒක විහිළුවක්,” දොස් නගන්නා මෙන් එදා ඈ මට කීවා ය. “මම දෙමළ ය කියල දැක්කා ම අර පොලිස්කාරයා පුදුම වුණා – මගේ හැඳුනුම්පත නොදැක්ක නං එයා කීයටවත් ඒක දැන ගන්නෙ නැහැ. මම මගේ සැමියගෙ නම අරගෙන තිබුණ නං, ඒ වෙච්ච කිසි දෙයක් සිද්ධ නොවෙන්න තිබුණ.” ඇය ඇත්ත හරියටම කී බව අවබෝධ වූයෙන් මම පසු බෑවෙමි. තෝන්තු වුණෙමි. තරමක් ලජ්ජාවට ද පත් වුණෙමි.

වැනාට නම්, සිද්ධිය හුදු තනි සිද්ධියක් විය. අහේතුවට සිදු වුණු පුංචි සිදුවීමක් ද ඇයගේ මිතුරු මිතුරියන්ට කියන්නට හොඳ කතාවක් ද විය. මට නම්, ඊට වඩා ටිකක් වැඩි අසුබදායක යම් දෙයක් ඉන් ඇඟවිණ. ප්‍රශ්නයට බඳුන් වුණු පොලිස්කාරයා හුදෙක් එක් තනි වසයෙකු පමණක් විය හැකි බව සත්ත යි. ඒත් මේ වර්ගයේ අඩන්තේට්ටම් කිරීම් දිනපතා සිදු වන බව අපි හැමෝ ම දන්නෙමු. පෙනෙන හැටියට නම් අප හාත්පස වසයෝ බොහෝ දෙනෙක් සිටිති. යුද්ධය අවසන් වන්නට කලින් මාස කිහිපය තුළ දී මම මේ ගැන මගේ මිතුරෙකු සමග කතාබහක යෙදුණෙමි. මුර පොළක් පසු කර ගිය හැම අවස්ථාවකම තමන් තුළටම ගුළි වන්නට උත්සාහ කළ දෙමළ මිතුරියක තමන්ට සිටි බව ඔහු පැවසුවේ ය. “ඇයට ඕනෑ කළේ හැංගෙන්න. වැඩියක්ම, මට ඒ ගැන හිතල වද වෙන්න හේතුවක් නැති බව මා දන්න නිසා, මට ඇත්තට ම ඇය ගැන කනගාටුවක් ඇති වුණා,” ඔහු කීවේ ය.

අපට කවදාවත්ම වද වෙන්න හේතුවක් තිබිල නැහැ. එහෙම නේද?

අපත් මුර පොළවල දී නතර කරල තියෙනවා. අපෙනුත් ඊට සමාන ප්‍රශ්න අහල තියෙනවා. ඒක එච්චර දෙයක් නෙවෙයි, හරි ද? ඒ ගොල්ලන්ට ඒක ඒ තරම් අමාරු දෙයක් වෙන්න විදියක් නැහැ. එහෙම නම් ඒ ගොල්ලො මොකක් ගැන ද චෝදනා කරන්නෙ? ඒ ගොල්ලො හැම දෙනා ම කරන්නෙ චෝදනා කරන එක. මේක යුද්ධ කාලයක් – මේ දේවල් කරන්න ම වෙනවා.

යුද්ධයේ අවසන් අදියරේ දී – මුර පොළවල පටන් මුලතිව්හි කොටු වී සිටි සිවිල් වැසියන් දක්වා වූ නානාවිධ පසුබිම් ගණනාවක දී, මා දන්නා හඳුනන මිනිසුන් ඉතා බොහෝ දෙනෙක් යට කී වදන් තෙපලනු මා අසා ඇත. කාරණය වන්නේ මා මේ දේවල් කී වතාවක් අසා සිටියේ ද යන්න නො වේ. ඔවුන් කිසි විටෙකත් මා නිහඬ කිරීමට සමත් නොවීම යි. මධු විත තොල ගාන අතරෙහි දෙසා බාන එක් අහඹු වැකියකින් ඔවුන්ට මිනිස් ජීවිත තඹයකට නොතකා කතා කළ හැකි ය. යන්තමින් තම දෙඋර හකුළා කරන සංඥාවකින් ඔවුන්ට ඝාතනයකට සමාව දිය හැකි ය. ඝාතනයක් යුක්ති සහගත වුව ද කළ හැකි ය. සමහරුන් ‛දෙමළ ප්‍රශ්නය’ යන වචන දෙක දමා ගසන්නේ එය නපුරු හෝ වඩා නපුරු යෙදුමක්, ත්‍රස්තවාදය යන්නට සමාන තෙපුලක් ලෙස සලකා ගෙන ය. බුද්ධිමත්, කල්පනාන්විත පුද්ගලයෝ පවා – තමන් කියන දේ පසුපස පවතින හලාහල විෂ වුව ඔවුන්ට අවබෝධ වෙත් දැයි මට සැක සහිත ය. ඒ තරමටම, දිගින් දිගට ම, තමන් කියන දේ ගැන සැහැල්ලුවෙන් සිතන්නට පෙලඹී සිටිති.

‛අනෙකා’ පිළිබඳ මෙම හැඟීම අප සමාජය තුළ කොතරම් තදින් කා වැදී ඇත් ද යන වග මෙම නිමේෂයෝ වේදනාකාරී ලෙස මට පසක් කර දුන්හ. වැනා සහ මා අතර වැඩි වෙනසක් මා කිසි දා දැක තිබුණේ නැත. එහෙත් මා මෙම තත්ත්වයන්ට මුහුණ දෙන විට, වැනා පිළිබඳ මගේ ආකල්පය නිසා මා මුළුමනින් ම පිටස්තරයෙකු බවට පත් වන සෙයක් පෙනී යයි. කෙසේ වුව ද මට නම් ඇය කිසියම් ‛ඔවුන්ගේ කණ්ඩායමකට’ අයත් කෙනෙක් නොවේ. ඈ ඇය ම ය. මට නොවැටහෙන ඇය පිළිබඳ ඒ තොරතුරු මා තුළ කුහුලක් දනවනවා පමණකි. ඈ මගේ සංස්කෘතිය සහ සම්ප්‍රදාය ගැන බොහෝ දේ දනී. මා ඇය ගැන යමක් දන්නේ යන්තමිනි. සිය විවාහ මංගල්‍යයේ දී ඇයට ඉටු කරන්නට සිදු වුණු වතාවත් ගැන මා හා කියමින් සිටි වේලේ ඇය මට කියූ නුහුරු නුපුරුදු අසිරිමත් දේවලින් මම වසඟ වුණෙමි.

යුද්ධය අවසන්ව වසරක් ගෙවී ඇතත් අප පසු කර ඇත්තේ කොතරම් නම් ස්වල්ප දුරක් ද? සටන නැතිකම සැබෑ සහ අර්ථවත් සාමයක් බවට පරිවර්තනය කළා වෙනුවට, වසර පිරී තිබෙන්නේ ආධිපත්‍යය තකා කළ තරඟවලිනි. සටන් ජය ගෙන තිබෙන, අප වල්මත් කරන ප්‍රචාරක පෝස්ටර තව දුරටත් අප ඇස නොගැටෙන මේ මොහොතෙහි සමහර විට අපට එකිනෙකා ගැන සිතා බැලීම ඇරඹීමට පිළිවන් විය හැකි ය – සිතා බලන්නට, අදහස් හුවමාරු කර ගන්නට සහ සැබෑ ලෙස අවබෝධ කර ගන්නට. ඉතිහාසයට දොස් කීම පහසුවනතාක් දුරට දේශපාලනඥයෝ ද අධිකාරීහු ද අප වැරදි මග දිගේ කැඳවා ගෙන යති. එහෙත් එය වැළඳ ගනු ද නොගනු ද යනු තෝරා ගත යුතුව තිබුණේ අප ය. කෙසේ වුව ද දැන් වෙනසක් සිදු වන්නට යන්නේ නම්, එය සිදු විය යුත්තේ අප අතිනි – කිසිවෙකු අප තුළ එම වුවමනාව ඇති කළ බැවින් නොව දැන් අපට එම වෙනස වුවමනා කරන බැවිනි.

‛අප’ යන්නෙන් මා අදහස් කරන්නේ සිංහලයන් පමණක් නො වේ. අපගේ පාරිභාෂික වචන ද වෙනසකට ලක් විය යුතු ය: ‛අප’ සහ ‛ඔවුන්’ වෙනුවට – නිකම් ම නිකම් ‛අප.’ එය වූ කලි සම්බන්ධතා ගොඩ නැගීමකි – එහෙත් එය බෙහෙවින් දේශපාලනීකරණය වී ද බෙහෙවින් සංකීර්ණ වී ද බෙහෙවින් අශෝභන වී ද පවතියි. එය එහෙම පිටින්ම වෙනත් යමක් බවට පරිවර්තනය වී ඇති සැටියක් පෙනී යයි. බලය. හිමිකම. ඊර්ෂ්‍යාව. බිය. මේ සියල්ලම අපගේ පද්ධති තුළට මුසු වී ඇත. අපගේ රුධිරය සමග එක් වී ඇත. අප සියලු දෙනාම ඉවත ලිය යුතුව තිබෙන්නේ මෙය යි.

වැනා දැන හඳුනාගැනීම මගේ ජීවිතය මුළුමනින්ම පාහේ වෙනස් කර ඇත. මාගේ මුල්ම සමීප දෙමළ මිතුරිය වන ඇය, මා තුළත් අනෙකුන් තුළත් පවතින අසංවේදිතාව – මා දැන නොසිටි බව කිසිදා නොහැඟවෙන්නට ඉඩ තිබුණු ඒ අසංවේදිතාව, ඇය කැමැත්තෙන් සිටි ඒ අසංවේදිතාව – හඳුනා ගන්නට මට බල කර ඇත. ඉතින් අවසානයේ දී අප ළඟා වන්නට සිදු වී ඇත්තේ එතැනට යැයි මම අනුමාන කරමි: නමුත් අප පරිස්සම් විය යුතු ය.

යුද්ධය අවසන් වී ගෙවුණු වසර අප සමරද්දී මා තුළ යම් බලාපොරොත්තුවක් තිබෙන්නේ නම් ඒ අපගේ මනස තුළ අලුත් බලාපොරොත්තුවක කඳවුරු බැඳිය යුතු ය යන්න යි. එවැන්නකින් දිගු කලක් තිස්සේ පැවතුණු විශ්වාසයන් කෙරෙහි උදහස පළ වන්නට ඉඩ තිබෙන නිසා සහ සැඟවුණු පක්ෂපාතීකම් එළිදරව් වන්නට ඉඩ තිබෙන නිසා තවමත් එවන් බලාපොරොත්තු බොහොමයක් උදෙසා සටන් වැදීමට අපහසු ය. එහෙත් ලේ වැගිරීමක් නැති යම් බලාපොරොත්තුවක්. අත හැර දැමීමට පොලඹමින් විසි කෙරෙන අල්ලස් ගත නොහැකි නිසා හෝ ශාරීරික ශක්තියෙන් පරාජය කළ නොහැකි නිසා – මනස වෙනස් කරනවාට වඩා ශරීරය මරා දැමීම පහසු ය – වඩා අභියෝගාත්මක බව ඔප්පු වනු ඇති යම් බලාපොරොත්තුවක්.

අප එම යුද්ධය දිනුව හොත්, අනෙකාගේ වේදනාවේ සහ මරණයේ වියදමින් ජීවත් වීමේ වරදින් අපගේ ප්‍රීත්‍යෝත්සව කිලිටි නොවනු ඇත.
එම ජයග්‍රහණයේ දී, අප සියලු දෙනාම වීරයන් වනු ඇත.

[2010 මැයි 22 www.groundviews.org වෙබ් අඩවියේ පළවූ Living with the Other in post-war Sri Lanka ලිපියේ සිංහළ පරිවර්තනය යි]

ජී.එස්.පී. ප්ලස්, සජිත් ප්‍රේමදාස සහ ආණ්ඩුව

පුරුවසි මාධ්‍යවේදියකුගේ සටහන් – සුනන්ද දේශප්‍රිය

එජාපයේ ඊළඟ නායකයා වීමට පෙරුම්පුරන සජිත් ප්‍රේමදාස මහතා ජීඑස්පී පල්ස් සහනය ගැන ඩේලි මිරර් පුවත්පතට කියා ඇති කතා දුටු විට අනේ අපොයි කියනවා හැර කීමට දෙයක් නැති තරම් යැයි සිතේ. සජිත් ප්‍රේමසදාසගේ ස්ථාවරය ගැන ලිවීමට පෙර ආණ්ඩුවේ දේශපාලනඥයින් මෙම කාරණය ගැන දැන් කියන කතා ගැන ද වචනයක් කිව යුතු ය. ප්‍රශ්නයක් දෙකක් ඇසිය යුතු ය.

කෙටියෙන් කියන්නේ නම් ආණ්ඩුවේ බලධාරීන් ජීඑස්පී පල්ස් සහනය ගැන දැන් කියන කතා මිදිවැල සහ නරියාගේ කතාවේ අලුත් අනුවාදයකි. යුරෝපා සංගමයට ඇස්ටි හැලෙන්න පහර දෙන ආණ්ඩුවේ දේශපාලනඥයින්ගේ කතා දෙස බලන විට සිතෙන්නේ මෙම සහනය තොපම තියා ගනිල්ලා යැයි යුරෝපා සංගමයට මුලදීම ඔවුන් නොකීවේ ඇයි ද යන්න යි. ජීඑස්පී පලස් සහනයට අදාළ මානව හිමිකම් ප්‍රඥාප්ති 27ක් ක්‍රියාත්මක කරන බවට පොරෙන්දු වී මෙම විශේෂ බදු සහනය ලබා ගත්තේ 2005 මැද භාගයේ දී රාජපක්ෂ පාලනය යටතේ ය. අද මෙම කොන්දේසි නිසා ශ්‍රී ලංකාවේ සෛවරීබව නැතිවන බවට අඬාපාලි කියන දේශපාලනඥයින් ඒ අවස්ථාවේදීම මෙම සහනය ප්‍රතික්ෂේප නොකළේ මන්ද? එපමණක් නොව මෙම ප්‍රඥාප්ති ක්‍රිියාත්මක කරන බවට පොරොන්දු වෙමින් ජීඑස්පී පල්ස් සහනය ලබා ගැනීමට යුරෝපා සංගමය සමඟ පසුගිය පෙරවාරියේ සිට සාකච්ජා ආරම්භ කළේ ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව යි. පසුගිය මාර්තු මාසයේ යුරෝපා සංගමයට ශ්‍රී ලංකාණ්ඩුව ලිඛිතවම දැනුම් දුන්නේ එය විසින් පෙන්වා දී තිබූ කොන්දේසි සමුපූර්ණ කර ඇති බැවින් ජීඑස්පී පලස් සහනය ලබා දෙන ලෙස ය. මේ තාක් අප ශ්‍රී ලංකාවේ ජනතාව දැක නැති මානව හිමිකම් ක්‍රියාකාරී සැළැස්මේ පිටපතක් ද යුරෝපා සංගමයට ලබා දුන් බව තහවුරු නොකළ ආරංචි මාර්ග සඳහන් කරයි. දැන් සිය උත්සාහය අසාර්ථක වීමෙන් පසු තමන් කොන්ද්සිවලට යටත් වන්නේ නැතැයි පට්ට පතුරු යනතුරු යුරෝපා සංගමයට බැණ වැදීම නරියාගේ ඇඹුල් මිදි කතාව යළි රඟ දැක්වීමක් නොවේද?.

ඇත්ත වශයෙන්ම නම් යුරෝපා සංගමය විසින් ඉදිරිපත්කර ඇත්තේ ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ස්ථාපිත කිරීම සඳහා අවශ්‍ය බවට විවිධ දේශපාලන පක්ෂ සහ සිවිල් සමාජය විසින් වරින් වර ඉදිරිපත් කර ඇති ඉල්ලීම් ය. මන්ද යන් ඒ සියල්ල අදාළ එක්සත් ජාතීන්ගේ ගිවිසුම් මගින් ආවරණය වන නිසා ය. නිදසුනක් ලෙස යුරෝපා සංගමයේ ඉල්ලීමක් වන තස්ත්‍රවාදය වැලැක්වීමේ පනත ඉවත් කිරීම ජවිපෙ මෙන්ම එජාපය විසින් ද කරනු ලබන ඉල්ලීමකි. 17 වන සංශෝධනය ක්‍රියාත්මක කිරීම සමස්ත විපක්ෂයේ මෙන්ම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රජාවගේ ද ඉල්ලීම ය. මෙවැනි යෝජනා මඟින් නැතිවන ශ්‍රී ලංකාවේ සෛවරීබව කුමක්ද? 13 වන සංශෝධනය ක්‍රියාත්මක කර උතුරු නැගෙනහිර ජනවාර්ගික ප්‍රශ්ණයට දේශපාලන විසදුමක් ඇති කරන ලෙස කියා සිටීමට ඉන්දියාවට අයිතියක් ඇතිනම් ජනාධිපතිවරයා ඉන්දියාවට ගොස් එලෙස කරන බවට පොරෙන්දු වන්නේ නම් 17 වන සංසෝධනය ක්‍රියාත්මක කරන ලෙස යුරෝපා සංගමය කියා සිටීමේ වරද කුමක් ද? ශ්‍රී ලංකාවේ ව්‍යවස්ථාව ක්‍රියාත්මක කරන ලෙස ඉල්ලා සිටීම මගින් කඩවන සෛවරීබව කුමක්ද?

මේ සම්බන්ධයෙන් කීමට ඇත්තේ 1990 ගණන්වලදී ශ්‍රී ලංකාවේ මානව හිමිකම් රැක ගැනීම පිනිස ජීනීවා මානව හිමිකම් කොමිසමට පැමිණ මහින්ද රාජපක්ෂ නම් දේශපාලනඥයා කළ කතා කියවා බලන ලෙස ය. එදා ඔහු කියා සිටියේ ශ්‍රී ලංකාවේ මානව හිමිකම් රැක ගැනීම පිණිස ඕනෑම තූත්තුකුඩියක ඕනෑම අයකු සමඟ තමා කටයුතු කරන බවය. ඇමැති මහත්වරුනි, ඒ කාලයේ අද කියන ශ්‍රී ලංකාවේ සෛවරී බව තිබුණේ නැත් ද? ශ්‍රී ලංකාවේ මානව හිමිකම් රැක ගැනීමට මැදිහත් වන සේ අන්තර් ජාතික ප්‍රජාව වෙත ඇමැති ජී.එල්.පීරිස් විසින් කොපමණ අලංකාර හරබර කතා පවත්වා ඇත් ද? එදා එසේ දේශනා කළ මේ දේශපාලනඥයින් අද ශ්‍රී ලංකාවේ මානව හිමිකම් ගැන කතා කිරීමට අන්තර් ජාතික ප්‍රජාවට අයිතියක් නැතැයි කියන්නේ බල තන්හාව සිය දේශපාලන පිළිවෙත බවට පත්ව ඇති නිසා නොවේ දැයි කල්පනා කර බලන්න.

අනෙක් අතට රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවේ සෛවරීබාවය පිළිබඳ තර්කය අනුව කිසිම රටක ජනතාවගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතීන් ගැන කතා කිරීමට අන්තර් ජාතික ප්‍රජාවට අයිතියක් නැත. අද බුරුමයේ මිනීමරු පාලකයින්ගේ තර්කයත් එය යි. එදා ඇෆ්ගනිස්ථානයේ තලෛ්බාන් මිනීමරු පාලකයින් කියා සිටියේත් එය යි.

මීට අමතරව සජිත් ප්‍රේමදාස කියා ඇති කතා ගැන අප උනන්දු විය යුත්තේ එජාපයේ ඊළඟ නායකයා ලෙස ඔහු තමා ප්‍රක්ශේපනය කර ගනිමින් ඉන්නා නිසා ය. ඒ කතා මෙසේ ය:
“ශ්‍රී ලංකාව සහ යුරෝපා සංගමය අතර ඇති සබඳතා දෙස බලන්නේ නම් ශ්‍රී ලංකාවට කොන්දේසි පැනවීමේත් පරාධීන සංස්කෘතියක් ඇති කිරිමටත් යුරෝපා සංගමයට කිසිදු අයිතියක් නැත.”
“අන්තර් ජාතික සංවිධානයන්හි විවිධ ප්‍රකාශණයන්ට සහ නිවේදනයන්ට ශ්‍රී ලංකාව කිසිසේත්ම යටත් නැත. ශ්‍රී ලංකාව නිදහස් සෛවරී ජාතියකි. මේ රට පාලනය කළ යුත්තේ කෙසේද කියා හෝ ජීවත්විය යුත්තේ කෙසේ ද කියා එහි ජනයාට කියා දිය යුතු යටත් විජිත ස්වාමිවරුන් අද නැත. ජීඑස්පී ප්ලස් සහනය සඳහා කොන්දේසි පැනවීම මගින් යුරෝපා සංගමය අපේ රටේ සෛවරීබව කෙලෙසා තිබේ.”

ප්‍රේමදාස මහතාගේ මෙම විග්‍රහය අපට පෙන්වන්නේ ජීඑස්පී සහනය හෝ ශ්‍රී ලංකාවේ අන්තර් ජාතික බැදීම් පිළිබඳව හංකාවිසියක්වත් ඔහු නොදන්නා බව යි. මෙම සහනය පදනම් වී ඇත්තේම ශ්‍රී ලංකාවේ මානව හිමිකම් ආරක්ෂා කරන්නේ ය යනුවෙන් ශ්‍රී ලංකාණ්ඩුව දෙන ලද පොරොන්දුව මතය. එළෙස ආරක්ෂා කළ යුතු මානව හිමිකම් ඇතුළත් වන්නේ එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය විසින් පිළිගෙන ඇති සහ ශ්‍රී ලංකාණ්ඩුව අත්සන් තබා ඇති ප්‍රඥාප්ති 27ක් මත ය. මෑත දී ඉන් ප්‍රඥාප්ති තුනක් ගැන වැඩි අවධාරණයක් දැක්වුණි. ඒවා නම් ළමා අයිතීන් පිළිබඳ ප්‍රඥාප්තිය, වධහිංසා පැනවීමට එරෙහි ප්‍රඥාප්තිය, සිවිල් සහ දේශපාලන අයිතීන් පිළිබඳ අන්තර් ජාතික ප්‍රඥාප්තිය යන ඒවා ය.

“Generalised System Tariff of Preferences” නමින් යුතු මෙම වරණිය බදු සහනය යුරෝපා සංගමය විසින් ඇති කරනු ලැබූයේ 1968 වෙළදාම සහ සංවර්ධනය පිළිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ 1968 අන්ටාඩ් සමුළුවේ යෝජනාවක් අනුවය. එමගින් කියා සිටයේ සංවර්ධිත රටවල් විසින් සංවර්ධනය වන රටවල ආනයන වැඩි දියුණු කිරීම පිනිස බදු සහන පිළිවෙතක් ක්‍රියාවට නැගිය යුතු බව යි. මේ අනුව 1971 දී යුරෝපා සංගමය මෙම ජීඑස්පී පිළිවෙත ඇති කළා ය. මේ අනුව රටවල් සහ පාලිත ප්‍රදේශ 176කට භාණ්ඩ 6200 ක් සඳහා වරණීය බදු සහනයක් ලබා දී තිබේ. එමෙන්මEverything But Arms (EBA) නමින් හැදින්වෙන ආයුධ සහ පතුරම් හැර අන් සියළු නිශ්පාදන ඇතුළත් වන සම්පූර්ණ බදු සහනයක් අව සංවර්ධනයක් සහිත රටවල් 49කට ලබා දී තිබේ. මෙම බදු සහන කාණ්ඩ දෙකටම මානව හිමිකම් හෝ යහ පාලනට අදාළ කිසිදු මානව හිමිකම් කොන්දේසියක් බල පැවැත්වෙන්නේ නැත.

ජීඑස්පී පල්ස් යනු එහි නමින්ම තේරුම් යන පරිදි වැඩිපුර යමකි. මෙම බදු සහනය අද ලැබෙන්නේ ලෝකයෙන්ම රටවල් 19කට පමණි. මෙම සහනය ු ලබා දෙන්නේ යහ පාලනය සහ මානව හිමිකම් වලට අදාළ එක්සත් ජාතීන්ගේ ප්‍රඥාප්ති 27කට අත්සන් තබා ඇති සහ ඒවා ක්‍රියාත්මක කිරිමට ගිවිසගෙන ඇති එමෙන්ම අස්ථාවර තත්ත්වයන්ට මුහුණ දෙන දුප්පත්කමේ අවම සීමාව ඉක්ම වූ රටවලට ය. ඒ අනුව භාණ්ඩ 7200ක් සඳහා බදු සහනයක් ලබා දෙනු ලැබේ. ශ්‍රී ලංකාවට මෙම සහනය ලැබුණේ සුනාමි ව්‍යසනය සහ යුද ව්‍යසනය නිසා ය. එම කොන්දේසි මගින් ශ්‍රී ලංකාවට සිදුවන්නේ හානියක් නම් එය ප්‍රතික්ෂේප කළ යුතුව තිබුණේ ඒ අවස්ථාවේදී ය.

යුරෝපා සංගමය විසින් ඉදිරිපත් කර ඇති යෝජනා සියල්ලම අදාළ වන්නේ ශ්‍රී ලංකාවේ නීතියේ පාලනය සහ මානව හිමිකම් සහතික කිරීම කෙරෙහි ය. මේ බොහෝ යොජනා ශ්‍රී ලංකාවේ ජනතාවගේ ව්‍යස්ථාපිත අයිතීන් ය. අද ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන විපක්ෂය මෙන්ම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සිවිල් සමාජය ද මුහුණ දෙන ප්‍රධාන පොදු අභියෝග ඒවා ය. එජාපය පවා මෙම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නීතියේ පාලනය නැති කමින් බැට කයි. දැන් එජාපයේ අනාගත නායකයා ලෙස පෙනී සිටින ප්‍රේමදාස මහතා කියන්නේ එකී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතීන් ගැන කතා කිරීම ශ්‍රී ලංකාවට විරුද්ධකමක් ලෙස ය.! අප කළ යුත්තේ එම ඉල්ලීම් වටා මහජන සංවාදයක් සහ සහයෝගයක් ගොඩ නැගීම මගින් ශ්‍රී ලංකාවේ නීතියේ පාලනය පිහිටු වීමට දායකවීම නොවේද?.

නමුත් සජිත් ප්‍රේමදාස ද කියන්නේ එම ප්‍රඥාප්ති වලට අදාළව කොන්දේසි පැනවීම ශ්‍රී ලංකාවේ නිදහස සහ සෛවරීබව කෙළෙසීමක් බව ය. එමෙන්ම අන්තර් ජාතික සංවිධානයන්හි බැදීම්වලට ශ්‍රී ලංකාව ගරු නොකළ යුතු බව ය. ජීඑස්පී පල්ස් සහනයට අදාළ අන්තර් ජාතික ගිවිසුම් එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ ප්‍රඥාප්ති බැවින් ඔහු මෙසේ පහර දෙන්නේ එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය යටතේ ලෝක ප්‍රජාව විසින් අනුමත කර ඇති මානව හිමිකම් ප්‍රඥාප්තීන් විය යුතුය!.. අහෝ !..අනාගත එජාප නායකයා අන්තර් ජාතික බැදීම් දෙස බලන්නේ මෙලෙස නම් එජාපයට දෙවි පිහිට ය ! .

මෑත කාලයේ සජිත් ප්‍රේමදාස මහතාගේ දේශපාලන කතා මගින් පෙනෙන්නේ ඔහු රාජපක්ෂ පාලනයේම අනුරුවක් බවට පත්ව ජනප්‍රියවීමට දරණ කණගාටුදායක උත්සාහය යි. රාජපක්ෂ පිළිවෙතම ගෙන යාමට නම් වෙනත් දේශපාලන නායකයකු පත් කර ගැනීමට අවශ්‍ය නැත. රාජපක්ෂ පවුලටම රට බාර දිය හැකි ය. කවදාක හෝ එජාපයේ නායකයා වීමට කල්පනා කරන්නේ නම් ප්‍රේමදාස මහතා කළ යුත්තේ ප්‍රජාත්නත්‍රවාදී සහ මානවවාදී විකල්ප ප්‍රතිපත්ති මාලාවක් ඇති කර ගැනීම ය. එසෙම රැල්ල සමඟ පිහිනීමෙන් නායකයකු විය නොහැකි බවය.

මෙරට මහාජාතිය වසර දෙදහස් පන්සීයක ඉතිහාසය වරුගණන් තළුමරමින්, දේශණ පවත්වමින්, ගල් කුළු අතර දිවයමින්, රූපවාහිනි දෙවනක් කරමින්, ගම් නියම්ගම් ඔස්සේද මහාඝාටනයේ යෙදුනද, ඉතිහාසයේ අක්මුල් සොයා ගියද වසර දෙදහස් පන්සියයක් ඉතිහාසයෙන් තබා මෑත ඉතිහාසයෙන්වත් ඉගෙනගත් දෑ, මේයැයි පෙන්වීමට හැකි දෙයක් නැත. එසේ නොමැතිනම්, මේ තරම් පිරිහිණු රටක් නිර්මාණය වන්නට, ජනතාපරමාධිපත්‍ය මෙතරමි පිස්සු කෙළිනා තත්ත්වයක් ඇතිවන්නට කිසිම කාරණාවක් නොමැත. ඉතිහාසයේ වූ වැරදිවලින් වත් පාඩම් ඉගෙන නොගන්නා සේම ඉතිහාසයේ වූ වැරදි නැවත නැවතත් සිදුවේනම් එවැනි රටක් ජාතියක් පිරිහීමේ මාර්ගයේම යන්නාහ.
මෙරට ඉතිහාසය පුරාම එකම වැරැද්ද නැවත නැවතත් කර තිබේ. එහි වන්දිය ගෙවන්නට සිදුවන්නේ ද ජනතා පරමාධිපත්‍යටය. එහි ළඟම උදාහරණය පසුගිය 18 වනදා ගාලු මුවදොර පිටිය දෙවනක් කරමින් පැවැත්වූ යුධ සැමරුමේ පළමු සංවත්සරය සැමරීම අපි දුටිමු. තවමත් උතුරේ බිඳීගිය සිත්සතන් සුවපත්වී නොමැති වටපිපාවක, මේ උජාරු ජයපැන් උත්සවයෙන් ඒ බිඳුනු සිත්හි වේදනාවන් වැඩිවනවා මිසක එය සැබෑ මානුෂීය සැමරුමක් නම් නොවන්නේය. තවත්, එහි ඇති බැරෑරුම් කාරණා ගණනාවක් වටහා ගැනීම අප කල් නොමරන්නෙමු.

දමිළ සහෝදරයා උතුරේ අන්ත අසරණ තත්ත්වයකට වැටී සිටින මොහොතක මෙවැනි සැමරීම ඔවුන්ගේ සිත් තව තවත් පාරනු නොවන්නේ කෙලෙසකද? ඔවුන්ගේ ද අම්මා, තාත්තා, අයියා, අක්කා මේ ජය පැන් බොන යුද්ධය නිසාම අහිම වන්නට ඇත. ඒ අහිමි වීම සමරා දකුණේ ජයපැන් බීම, ජාතියකට කෙතරම් සදාචාර සම්පන්න දැයි යන ප්‍රශ්ණ ගණනාවක් අප ඉදිරියේ තබයි. එය රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුව අහිංසක දමිළ ජනතාවට ගසන තවත් කනේ පාරක් මෙන්ම රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුව තවමත් මිලිටරි කෙරෙහි තබා ඇති අසීමිත විශ්වාසයයි. අනෙත් පැත්තෙන් ආණ්ඩුව මේ වන විට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ අක්මුල් සිඳීමේ පිඹුරුපත් සකසමින් සිටින නිසාම ඒ විධායකයේ බලය තවත් ඉහළ දැමීමේ සැලසුම් වලට පෙර දකුණට හොඳ ෆන් එකක් දීමටය. අපේ ජනතාපරමාධිපත්‍යට ෆන් තිබේනම්, බඩගින්නේ මියෑදුනත් කමක් නැත. දකුණ තමන් ඇඳිවත උකස්කර හෝ ෆන් ගැනීමට සූදානම් පිරිසකි.

දමිළ සහෝදරයාගේ ප්‍රශ්ණය තවමත් පැවති තැනමය. යුද්ධය දිනුවායැයි පම්පෝරි ගැසුව ද තවමත් උතුරේ ප්‍රශ්ණයට ස්ථීරසාර විසඳුමක් සැපයීමට දකුණේ මහජාතිකවාදී ආණ්ඩුව සූදානම් නැත. උතුරු වසන්තය, නැගෙනහිර නවෝදය ලෙසින් කිනම් නමකින් කෝටි ගණන් වැයකර කටවුට් ගසමින් වැඩසටහන් ආරම්භ කෙරුණ ද උතුරට හා නැගෙනහිරට අත්වූ සුගතියක් නැත. ඉතිහාසයේදී සිදුවූ වැරදි, රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුව ද සිදුකරමින් සිටී. මේ ප්‍රශ්ණයට සැබෑ විසඳුම් සෙවීම පසෙකලා, උතුර හොඳ ප්‍රචාරණ වි්‍යාපෘතියක් කරගනිමින් තම තමන්ගේ කොටස තරකර ගන්නා ක්‍රමයක් වෙත යොමුවී ඇත.

කාළිංග යුද්ධයෙන් ජයගත් අශෝක අධිරාජ්‍යයා පවා යුද්ධය, ප්‍රචණ්ඩත්වය කෙරෙහි තැබූ තම අපිරිමිත විශ්වාසය වෙනස් කරගනිමින් සර්ව ජන සුගතිය වෙනුවෙන් කැපවුණි. ලොවට, මිනිස් සංහතිය වෙනුවෙන් කැපවුනු ශ්‍රේෂ්ඨ පුර්ෂයෙකු බිහිවන්නේ ඉන් පසුවය. සිදුවූ මිනිස් සංහාරය තමන්ගේ හෝ වේවා වෙනත් රාජ්‍යයක හෝ වේවා එය මිනිස්කමට නිගාවක් බව අශෝක අධිරාජ්‍යයා පවා වටහා ගත්ත ද අපේ නායකයින්ට එවැනි නින්දා වලින් වගේ වගක් නැත. වාර ගණානාවකදී ඉතිහාසයෙන් පාඩම් ඉගෙන නොගැනීමේ ප්‍රතිඵල ලෙස දකුණේ සහ උතුරේ සිදුවූ තරුණ නැගිටීම් ඔස්සේ විඳීමට සිදුවූ අත්දැකීම් , අපි කීපවරක් අත්වින්ද ද තවත් එයින් පාඩම් ඉගෙන ගෙන ඇති බවක් පෙන්නට නැත.

රට, යුධ සැමරීම්, යුද්ධය ආදී මිලිටරි අදහස්වලින් විනා ජාතින් අතර සංහිදියාව ඇතිකිරීමට අවශ්‍ය මතවාදයන් රටතුළ පැතිරවීමට ආශ්චර්යයෙ රාජ්‍යයේ නියමුවන්ට අවශය නැත. ඔවුන් එය හිතාමතාම මඟ හරිමින් යන බව පැහැදිළිවම පෙනෙන්ට ඇත.

ලෝක ඉතිහාසයේ පවා මෙලෙස පාඩම ඉගෙන නොගැනීමේ ඵලවිපාකයන් උදාහරණ ලෙස ගත හැක. පළමු ලෝක සංග්‍රාමය නිමවන්නේ තවත් ලෝක සංග්‍රාමයකට අවශ්‍යය බීජ වපුරවලමිනි. මිත්‍රපාර්ශික රටවල් සියල්ල එක්ව පවුම් කෝටි 800ක වන්දියක් ඉල්ලීම නිසාම එයින් පිඩිත වන ජර්මන් ජනතාව තම පීඩනයෙන් මිඳීමට හිට්ලර් නැමති මිනිස් වෙස්ගත් යක්‍ෂයා එක්වීම හේතුවෙන් ලොව, දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් මිහිපිට අපායක් විය. මිනිස් ජීවිත තුට්ටුවකට මායිම් නොකර ජීවිත ලක්‍ෂ ගණනක විනාශ වුණි. දෙවන ලෝක යුද්ධය අවසානයේදී පළමුවර මෙන් නොව එම රටවල් නඟාසිටවීමේ ක්‍රියාවලියක් වෙත මිත්‍ර පාර්ශික රටවල් යොමුවන්නේ පළමුවර අත්දැකීම් වලින් ඉගෙන ගත් පාඩම හේතුවෙනි. එහිම ප්‍රතිපළයන් ලෙස ජර්මනිය හා ජපානය යන රටවල් අද පත්ව සිටින ස්ථාවරත්යව ගැන සලකා බැලීමේදී පළමු සහ දෙවන ලෝක යුද්ධ දෙකෙහි අවසානයන්ගෙන් පසුව ගත් ක්‍රියාමාර්ග හි වෙනස පැහැදිලි ලෙස දැකගත හැක.

වරක් ජේ. ආර් ජයවර්ධනගේ වි්‍යවස්ථාව හරහා බිඳ දැමූ, මෙරට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ අක්මුල් තවදුරටත් කඩා විසුරුවා දැමීමට රාජජක්‍ෂ ආණ්ඩුවද ක්‍රියාකරමින් සිටී. 2010 ජනාධිපතිවරණයේදී වගන්ති ගණනාවක් ඔස්සේ වි්‍යවස්ථාදායකයේ බලය ශක්තිමත් කරනවායැයි දස අතේ පොරොන්දු වෙමින් බලයට පැමිණි මහින්ද රාජපක්‍ෂම වි්‍යවස්ථාදායකය බල්ලට දමා තමගේ බලය වැඩිකර ගැනීමට දැඟලීම මෙරට ජනතාපරමාධිපත්‍යය ඇන්න පොල් ටොක්කකි. දැන් එවැනි ටොකු පෝලීමේ අනින්ට රාජපක්‍ෂ රෙජීමය කටයුතු කරමින් සිටී. විධාකයේ බලතල අසීමාන්තිකව වැඩිකර ගැනීම නොහොත් තමන්ට කැමති ලෙස වි්‍යවස්ථාව වෙනස් කිරීමට කිසිදු ජනතා සංවාදකයකට ඉඩ නොතියා හදිසි පනතක් ලෙස ගෙන ඒමට ලකලෑස්ති වෙමින් සිටී. ජේ. ආර් කළ වරදම ඊටත් අන්තලෙසින් මහින්ද රාජපක්‍ෂ සිදුකරමින් සිටී.

අතීතයේ දැකුණේ සිදුවූ දේම නැවත වරක් සිදුවෙමින් පවතී. ඉතිහාසය පුරා මහජාතික සිංහල ආණ්ඩු මාධ්‍ය දඩයමේ ගියා සේම, රාජපක්‍ෂ සහෝදරයෝද ඒ කාර්යය එදාටත් වඩා හොඳින් සිදුකරමින් සිටී. ලසන්ත ඝාතනය සම්බන්ධව, ප්‍රගීත් ගැන තවමත් කිසිඳු තොරතුරක් සොයාගැනීමට නොහැකීවීමම රටෙහි නීතියේ අරාජික තත්ත්වය මනාව පෙන්වයි. එසේම අද ඔවුන් සිටිනුයේ මාධ්‍යයේ කුමක් පළවිය යුතුද යන්න පවා තීරණය කරනා තැනය. එහිම දිගුවක් ලෙස සත්‍ය ලියන්නට පෙර දෙවරක් සිතන්නට අවශ්‍ය තැනට මෙරට මාධ්‍ය නිදහස තල්ලුකරමින් තිබේ.

පාලකයන් කෙසේ වෙතත් මෙහි ජනතාපමිධිපත්‍යයද තමත් ඉතිහාසය කටපාඩම් කරනු විනා එයින් උගත් කරුණක් නැත. සියල්ල මෙසේ සිදුවෙද්දීත් ජනතාපරමාධිපත්‍ය තවමත් යුධ සමයේ වීඩියෝවක් ජාතික රූපවාහිනියේ ප්‍රවෘත්ති තුළින් නරඹමින් සක්වල ඇති සුරපුරක යැයි සිතා බඩගින්නට නියපොතු හපමින් අයි. ටී . එන් එකේ ඊළඟ නාට්‍ය පටන් ගන්නා තුරු මෙන් ඔහේ බලා හිඳිති.

ක්‍රිශාන් රාජපක්‍ෂ

විකල්ප වෙබ් අඩවියේ ‛‛රාසයියා ද්වාරකා තවමත් අත්අඩංගුවේ- අපිව දැක්කහම දුව අඬනවා’’ යන හිසින් 2010.06.02 වන දින පළවූ ලිපිය දැකපු මට මතක් උනේ මේ කවිය.

සිරකරුවන්ගේ තීන්දුව

වැරදි නොකල සිරකරුවන්
මේ අපිමයි.
යුක්ති යුත්ත මේ අපහට නම්
උරුම නොවෙයි.
මේ දිවියම
බිත්ති හතර අතර මැදයි.
අප ඉපදුණු ඒ මොහොතම
අපේ අම්මා අඬන්නීය
අපේ දිවිය ඒ තරමට පවුකාරය

මේ දැන් වු
වන සභාවේ
සියුම් කුසුම්වලට පවා අණලන්නේ
පතොක් ගස්ය

අපේ සුසුමේ
ක්ෂය වන්නේ ඔක්සිජන්ය
ඣ2 වැඩෙන්නේය

භාග විටෙක මතු දිනයක
අප හදවත් අක්‍රිය වෙයි
අපි කිසි දින නොකළා වූ වැරදි වලට
වන්දි ගෙවමු
වග විභාග නඩු හබ ගැන
විශ්වාසය කළඳක් නැත.

යල් පැන ගිය නඩු තීන්දු.
සංශෝධනය කරමුව අපි
පෙත්සම් වුව ලියා එවා
බොහෝ කල්ය
ඒ ලියූ දේ දවාලුවද
අප විසින්ම
නීති කෙටුම් සැකසෙනු ඇත.

අපේ හඬ කිසිවෙකු හට
මින් මත්තට
නතර කරන්නට නොහැකිය.

ලියා ඒව්වේ.මින්සර

උපුටා ගැනීම – ‛සහෝදර පියාපත්’ නම් පොතෙන්

මාධ්‍ය වාර්තා කරන අන්දමට දූෂණයට ලක්වී ඇත්තේ මුලතිව්, විශ්වමුඩු, මාණික්කපුරම් ප්‍රදේශයේ වයස අවුරුදු 28ක් හා 38ක් වයසැති මව්වරුන් දෙදෙනෙකු බව වාර්තා වේ. මෙම ස්ත්‍රී දූෂණය සම්බන්ධයෙන් හමුදාවේ 6 දෙනෙකු සැක පිට අත්අඩංගුවට ගෙන කිලිනොච්චි අධිකරණයට ඉදිරිපත් කිරීමෙන් අනතුරුව රක්‍ෂිත බන්ධනාගාරගත කිරීමට මාන්කුලම් පොලිසිය කටයුතු කර ඇති බව තිනක්කුරල් දවසේ පුවත්පත ජුනි 9වැනි දින මුල් පිටුවේ ප්‍රවෘත්තියක් ලෙස වාර්තාකර ඇත. නමුත් මෙම පුවත්පත දූෂණයට ලක්ව ඇත්තේ එක් කාන්තාවක් බව වාර්තා කරයි. නමුත් වීරකේසරී පුවත්පත සහ බී.බී.සී. සන්දේශය, දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ වන්නි දිස්ත්‍රික් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී එස්. ශ්‍රීධරන් මහතාව උපුටා දක්වමින් වාර්තාකර ඇත්තේ මව්වරුන් දෙදෙනෙකු දූෂණයට ලක්කර ඇති බවයි.

මෙම ස්ත්‍රී දූෂණය සිදුවී ඇත්තේ පසුගිය ඉරිදා (ජුනි 6) රාත්‍රීයේදී බව දෙමළ පුවත්පත් වාර්තා කර ඇත. මෙම සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් කිසිදු ප්‍රවෘත්තියක් සිංහල මුද්‍රිත මාධ්‍ය මේ දක්වා (ජුනි 9) වාර්තාකර නොමැත.

මෙම දූෂණ සිද්ධිය තිනක්කුරල් පුවත්පත (ජුනි 9) වාර්තාකර ඇත්තේ පහත පරිදිය,

තිනක්කුරල් පුවත්පත මෙම පුවත පළමු පිටුවේ පුවතක් ලෙස විශේෂ අවධානයක් සහිතව රතු කොටුවක් ඇතුළත වාර්තාකර ඇත. ‛‛ඉරිදා දහවල් මෙම කාන්තාවගේ නිවසට ගිය හමුදා කණ්ඩායමක් දූෂණයට ලක් වූ කාන්තාව සහ ඇයගේ මව සමග කතා බස් කර ආපසු ගොස් ඇති බව වාර්තා වේ. එදින රාත්‍රීයේදීම හමුදා සෙබළුන් 6 දෙනෙකු එම ගෙදරට ගොස් ස්ත්‍රියගේ මව සහ මල්ලිව බැඳ අසල ඇති කවුරුත් නොමැති නිවසකට මෙම කාන්තාව ඇදගෙන ගොස් ඇති බවත් මෙම නිවසේදී හමුදා නිලධාරීන් 6දෙනොම මාරුවෙන් මාරුවට මෙම කාන්තාව දුෂණය කර ඇති බවත් වාර්තාකර ඇත. පසුව මෙම කාන්තාවට ක්ලාන්තය හැදි ඇති බවත්, සිහිය ඒමෙන් අනතරුව මල්ලි සහ අම්මා සමග ලඟම ඇති හමුදා කඳවුරට ගොස් පැමිණිලි කර ඇති බවත් මෙම පුවතින් දැක්වේ.’’ පසුව මෙම හමුදා සෙබළුන් 6 දෙනා සැක පිට අත්අඩංගුවට ගෙන මාන්කුරම් පොලිසියට බාර දීමට හමුදා කඳවුරේ ඉහල නිළධාරින් කටයුතු කර ඇති බව ද වාර්තාකර ඇත.

ජුනි 8 වැනි දින කිලිනොච්චි අධිකරණය හමුවට මෙම සෙබළු 6 දෙනා ඉදිරිපත් කර ඇති අතර විනිසුරුවරයා විසින් 14 වැනි දින දක්වා රක්‍ෂිත බන්ධනාගාරගත කරන ලෙස නියෝග කර ඇත. එදිනම හමුදා කඳවුරේ හමුදා සෙබලුන්ව හා අත්අඩංගුවට ගත් සෙබලුන්ව හඳුනාගැනිමේ පෙරට්ටුවකට ඉදිරිපත් කරන ලෙසද නියෝගකර ඇති බවත් වාර්තාකර ඇත. ප්‍රතිකාර කරමින් සිටින මෙම කාන්තව වවුනියාව රජයේ රෝහලට ඇතුලත් කර වෛද්‍ය පරීක්‍ෂණයක් පවත්වන ලෙසද විනිසුරුවරයා පොලිසියට නියෝග කර ඇත. අත්අඩංගුවටගත් හමුදා සෙබලුන්ගෙන් හතර දෙනෙකුට වවුනියාව රජයේ රෝහලේදී වෛද්‍ය පරීක්‍ෂණයක්ද සිදු කර ඇති බව ද මෙම පුවතික් වාර්තාකර ඇත. වීරකේසරී පුවත්පතද මේ ප්‍රවෘත්තිය වාර්තාකර ඇත.

මෙම දූෂණ සිද්ධිය වීරකේසරී පුවත්පත (ජුනි 9) වාර්තාකර ඇත්තේ පහත පරිදිය,
මෙම පුවත්පත ද මෙම ප්‍රවෘත්තිය විශේෂ අවධානයකින් යුක්තව මුල් පිටුව තුළ වාර්තාකර ඇත. මේ ප්‍රවෘත්තියට අනුව කාන්තාවන් දෙදෙනෙකු දුෂණය කර ඇත. දෙදෙනාම මව්වරුන්වේ. එක් කාන්තාවක් අවු: 38ක ළමයින් පස් දෙනෙකුගේ මවකි. අනිත් කාන්තාව අවු: 28ක ළමයින් දෙදෙනෙකුගේ මවකි. මෙම පුවතට අනුව පවුල් දෙකක් එකම නිවසක ජීවත් වී ඇති අතර සිද්දිය වූ දින රාත්‍රී කණ්ඩායමක් පැමිණ එහි සිටි පිරිමියාව එළියට දමා මෙම කාන්තාවන් දෙදෙනාව දූෂණය කර ඇත. වෛද්‍ය පරීක්‍ෂණ පිළිබඳව මෙම වාර්තාවේ සඳහන් නොවේ. මෙම පුවතේ මාර්තෘකාව ‛‛විශ්වමඩු ප්‍රදේශයේ නිවසකට ඇතුල් වී කාන්තාවන් දෙදෙනෙකු දූෂණය කරයි : හමුදා සෙබලුන් 6 දෙනෙක් රක්‍ෂිත බන්ධනාගාරගත කෙරේ’’ හමුදා සෙබලුන් යන්නෙන් මෙම වාර්තාව ඇතුලේ සඳහන් වන්නේ නැත. උප මාර්තෘකාවේ පමණක් හමුදා සෙබලුන් යනුවෙන් සඳහන්කර ඇත. අනෙකුත් තොරතුරු ඉහත පුවත හා සමානවම වාර්තාකර ඇති බව නිරීක්‍ෂණයට ලක් විය.

මෙවැනි අපරාධයක් දකුණේ සිංහල මාධ්‍යන්ට විෂය නොවීම මාධ්‍ය ක්‍ෂේත්‍රය සම්බන්ධයෙන් කම්පාවට පත්විය යුතු කාරණයකි. මෙම ප්‍රවෘත්තිය සිංහල මාධ්‍යයට තවමත් පුවතක් නොවූයේ මන්ද? මෙය අධිකරණය හමුවේ ඉදිරිපත් වී ඇති නිත්‍යානුකූලව කටයුතු කෙරෙණ අනුවේදනීය පුවතකි. එය දකුණේ සිංහල අප දැනගත යුතු නැද්ද? කාන්තා අයිතිවාසිකම් ගැන කතාකරන, පොදුවේ මානව හිමිකම් ආරක්‍ෂා කිරීමට පොරකන, මානව හිමිකම් වාර්තාකරණය පිළිබඳව හඬලන මෙවන් සමාජයක් තවත් මිහිපිට නැතිවාක් මෙනි. නමුත් උතුරේ සිදු වූ මෙම සිද්ධිය වාර්තා කරන්නට එකදු මාධ්‍ය ආයතනයක්වත් මේ දක්වා නෙමැති වීම ලංකාවේ අවාසනාවකි.

කෙසේ වෙතත් මෙවැනි ‛බෙදීම් සහිත වාර්තාකරණයක්’ අප සමාජය තවදුරටත් බලාපොරොත්තු වන්නේ ද?

අද දින (ජුනි 9) දිනපතා ලක්බිම පුවත්පත ‛‛දෙදරු මවට අතවර කිරීමට තැත් කළ සැකකාර තරුණයන් දෙදෙනා කොටු’’ (පි. 11) යනුවෙන් පුවතක් වාර්තාකර තිබීම සහ ඉහත පුවත වාර්තා නොකිරීම අතර ඇත්තේ කුමණ යාතාර්ථයද? අප අතර ඇති නොහොඳ නොහොක්කාඩුව අවසන් කිරීමට ජනමාධ්‍යයේ භූමිකාව ජනමාධ්‍ය ආයතන විසින් තවමත් අවබෝධ කරගෙන නොමැති බව මේ වාර්තාකරණයෙන් පසක් වනවා නොවේ ද? දකුණේ සමාජයේ කාන්තාවකට අතවර කිරීමට තැත් කළත් ප්‍රවෘත්ති බවට පත්වන වටාපිටාවක උතුරේ කාන්තාවන් දරුනු ලිංගික හා කායික වදහිංසාවන්ට ලක්වීම වාර්තා නොවීම ඛේදවාචකයක් ම නොවන්නේ ද?

විකෘත්තියකින් තොරව නිවැරදි පුවත් පොදුජන සුබ සිද්ධිය උදෙසා වාර්තා කිරීම අප ජනමාධ්‍යයෙන් බලාපොරොත්තු වන්නෙමු. ජාති, ආගම්, කුළ, පාට, භාෂා යනාදී කිසිදු බෙදීමකින් තොරව දිවයිනේ අස්සක් මුල්ලක් නෑර සමාජයට බලපෑමක් සිදුවන ඕනෑම ප්‍රවෘත්තියක් දැන ගැනීමට අපට අයිතියක් ඇතුවාක් මෙන්ම කැමැත්තක් ද ඇත. එය ආරක්‍ෂාකර සත්‍ය තොරතුරු එළෙසින්ම වාර්තාකර ජනමාධ්‍යයේ වගකීම ආරක්‍ෂා කරන මෙන් වගකිව යුතු මාධ්‍ය ආයතන වලින් අපි ඉල්ලා සිටිමු.

සම්පත්/රාජේෂ්

ෙම් එම පුවත ෙදමළ පුවත්පත් වාර්තාකර තිබූ අයුරැ

ලක්බිම පුවත් පත දක=ෙණ් එවැනි සිදුවීමක් වාර්තාකල මුත් උතෙර් සිදුවීම දැනුෙන් නැත.

2010 වසරේ අයවැය සඳහා පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කෙරුණු විසර්ජන පනතින් වැඩිම මුදලක් වෙන් කර ඇත්තේ ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයටයි. එය රුපියල් 202217480000 කි.එනම් රැපියල් විසිදහස් ෙදසිය විසි එක් කෝටි හැත්තෑ හතර ලක්ෂ අසූ දහසකි. යුද්ධය පැවති 2009 වසරේ වෙන් කෙරුනේ රුපියල් කෝටි 17700කි. 2009 වසරට වඩා මෙම වසරේ ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයට රුපියල් කෝටි 2400ක මුදලක් වැඩිපුර වෙන් කර ඇත. කෙසේ වෙතත් යුද්ධය අවසාන වී තිබියදීත් මේසේ විශාල මුදල් ප්‍රමාණයක් වෙන් කිරිම දේශපාලන ක්ෂේත්‍රයේ ඉමත් කතා බහට ලක්වෙමින් ඇත.

යුද්ධයෙන් අනාථ වුනු දහස් ගණනක් මිනිසුන් තවමත් හිසට වහලක්වත් නැතිව ගස් යට දිවිගෙවන විට ආරක්ෂාව සඳහා මෙවැනි විශාල මුදලක් වෙන් කොට තිබේ. ආරක්ෂාව සඳහා මෙවැනි විශාල මුදලක් වෙන්කරද්දී පුනරුත්ථාපන අමාතයංශයට වෙන්කොට ඇත්තේ රුපියල් කෝටි 2000කි. මෙයින් පෙනී යන්නේ රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව තවමත් යුද උන්මාදයෙන් පෙළෙන බවද..?

එසේත් නැතිනම් යුද්ධයෙන් අනාථ වුනු දහස් ගණනක් මිනිසුන්ගේ ජීවිත වඩා යහපත් කිරීම වෙනුවට ගොඩ ගසා ගත් ආරක්ෂක හමුදාවන් නඩත්තු කරමින් උතුරේ සහ නැගෙනහිර සථිර හමුදා ජනපද ඇතිකරමින් ඔවුන් නඩත්තු කිරිමටද…? එසේත් නැතිනම් ලංකාවේ ආරක්ෂාව, ආසියාවේ ආශ්චර්යක් බව පෙන්වීමටද?..

තපූ 

‛‛දෙමළ ජනතාවගේ පැත්තෙන් බලන විට අතුරුදහන් වීම්, අත්අඩංගුවට ගැනීම් වැනි දේවල් සාමාන්‍ය දෙයක් විදිහට තමයි දැන් පත්වී තිබෙන්නේ. ඒ වෙනුවෙන් අපි විරෝධතා ගොඩක් පවත්වලා තියනවා. ඒ නිසාම අහිමිකර ගැනීම් රාශියකට අපිට මුහුණ දෙන්න සිදුවුනා. එයින් එක් අයෙක් තමා ද්වාරකා සහෝදරිය. පසු දින පැවැත්විමට තිබූ අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල්‍යිය ක්‍රිඩා තරඟයක පුහුණු වීම් වල නිරතව සිටියදි තමයි ඇයව අත්අඩංගුවට ගත්තේ. අත්අඩංගුවට ගැනීමට පෙර එහි පරිපාලනයටවත් දැනුම් දී තිබිලා නෑ. ඊට පස්සේ ඇයව සොයා අපි බූස්ස කඳවුරට ගියා. ඒ රුදවුම් කඳවුරේ සිටි ද්වාරකා ගැන අපි ඔවුන්ගේ පවුලේ අයට ඇයව බැලීමට අවශ්‍ය පියවර අන්තර් විශ්ව විද්‍යාලීය ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලය එක්ක එකතුවී ලබා ගත්තා. අපේ ශිෂයින් කිහිප දෙනෙක්ම බුස්ස රුඳවුම් කඳවුරේ ඉන්නවා.’’ මේ ඒ පිලිබඳව ‛විකල්ප’ සමඟ අදහස් දැක්වූ යාපනය විශ්වා විද්‍යාලයේ, ශිෂ්‍ය සංගමයේ සභාපති සුබ්‍රමනියාලා් අරිහරන්.

2009 නොවැම්බර් මස අත්අඩංගුවට පත් රාසයියා ද්වාරකා ශිෂ්‍යාව මේවන විටත් නිදහස් කර නැත. ඇය අත්අඩංගුවට පත් වී මේවන විට මාස 6ක් ගත වෙමින් ඇති අතර මේ වනවිට යුද්ධය අවසන් වී වසරක් ගතවෙමින් ද පවතී. කෙසේ වෙතත් ජනතාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ විසින් යුධ කාලයේදී සිදු වූ තත්වයන් පිලිබදව සොයා බැලීම සඳහා කොමිසමක්ද පත් කරමින් සිටී.

එසේ වන විටත් මාස 6ක් තිස්සේ මෙම ශිෂ්‍යාවගේ මූලික අයිතිවාසිකම් ද උල්ලංඝනය කරමින් සිටින බව අන්තර් විශ්ව විදයාල ශිෂ්‍යබල මණ්ඩලයේ කැඳවුම්කරු බීබීසී සන්දේශයට ඊයේ පැවසීය.
‛‛මීට පෙර ඇයට පොත් පත් ලබා දීලා ඇය පේරාදෙණිය පොළිසියේ සිට ගිහිල්ලා ලියපු විභාග වලින් ඇය ඉහළින් සමත්වෙලා තියනවා. ඒ නිසා ඇය දක්ෂ ශිෂ්‍යාවක්. ඇය දක්ෂ ක්‍රිඩිකාවක්. ඇයගේ සියලු අධ්‍යන කටයුතු සහ ඇයගේ ක්‍රිඩා සහ ඇයගේ සාමාන්‍ය ජීවිතය ඉතා බරපතල ලෙස දැන් බිඳ වැටිලා තියනවා. ඒ වගේම ඇයගේ මිතුරියන්ට ඉඩ ලැබුනා ඇයට අවශ්‍ය සටහන් ගිහිල්ලා ඇයට ලබා දෙන්න. නමුත් මේ වෙනකොට එම සටහන් ලබා දීම පවා අත්හිටුවලා තිබෙනවා. ඇයට විශේෂයෙන්ම අපි ඊළග විභාගය සඳහා අවශ්‍ය පොත්පත් අරගෙන ගියාට පස්සේ එම පොත්පත් ලබා දීම ප්‍රතික්ෂේප කරා. ඒ විතරක් නෙමේ ඇයව හමුවීමට තිබෙන අවස්ථා ගණනත් සීමා කරලා තියනවා.’’

තම දියණිය බෙරා ගැනීම සඳහා නොගත් උතස්හයක් නැතැයි රාසයියා ද්වාරකාගේ මව වන රාසයියා පරමේස්වරී බීබීසී ය සමග කියා සිටියා.
‛‛අපි ගොඩාක් උත්සහ කලා දුව බේරගන්න. දැන් මාස 6ක් ගිහිල්ලත් අපිට කිසිම දෙයක් කරගන්න පුලුවන් වෙලා නැහැ. අපිව දැක්කහම දුව අඬනවා. එයා ඉන්නේ බයෙන්. දුවට ඕන තමන්ගේ අධ්‍යාපන කටයුතු කරගෙන යන්න.’’

පසුගිය දා ‛විකල්ප’ සමඟ සම්මුඛ සාකච්ඡාවකට එක්වෙමින් අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලයේ කැඳවුම්කරු උදුල ප්‍රේමරත්න මහතා පවසා සිටියේ කිසිදු වග විභාගයක් නැතිව විශාල ප්‍රමාණයක් තරුණ තරුණයින් ප්‍රමානයක් අත්අඩංගුවේ තබා ගෙන සටින බවයි.

‛‛පුනරුත්තාපන කඳවුරු කියලා ජාතියක් උතුරේ විශේෂයෙන්ම වව්නියාවේ තිබෙනවා. එම කඳවුරුලෙස පම්පමඩු, පුඩියතෝට්ටම් වැනි කඳවුරු සහ වව්නියාව මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය, ඕමන්තෙ මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය වැනි විද්‍යාල පාවිච්චිකරලා රුදවුම් කඳවුරු පවත්වාගෙන යනවා. එම රුදවුම් කඳවුරුවල තියාගෙන ඉන්නේ එල්ටීටීඊ සංවිධානයට එක දවසක් හරි සම්බන්ධවෙලා හිටියැයි කියන තරුණ තරුණියන්. දැන් අපි අහන්නේ අවුරුදු 20ක 25ක තරුණයො ඉන්නවානම් ඔවුන්ගේ මුලු ජීවිතකාලයම ඔවුන් ඉඳලා තියෙන්නේ එල්ටීටීඊ පාලන ප්‍රදේශයක් තුල. එල්ටීටීඊ පාලන වයුහයක් තුළ සියලුම පරිපාලන ව්‍යුහයන්, සියලුම පොළිසි, උසාවි ඒ ඔක්කොම එල්ටීටීඊ සංවිධානය තමයි පවත්වාගෙන යන්නේ. එතකොට එල්ටීටීඊ සංවිදානය සමඟ එක දවසක් හෝ සබඳතා පැවැත්වුවේ නැති කෙනෙක් හොයාගත්තොත් තමයි ඒක පුදුමයක් වෙන්නේ. ඒ නිසා හැමෝටම එහෙම සබදතාවයක් තිබුණා. ඒ තිබුණු දේශපාලන යථාර්ථය යටතේ. එක දවසක් හෝ එල්ටීටීඊ සංවිධානය සමග සබදතා පැවැත්වුවා කියලා චෝදනා කරලා දහස් ගනන් තරුණ තරුනියන් අද වෙනකොට තවමත් සිර කරගෙන ඉන්නවා. පම්පමඩු කඳවුරේ විතරක් යාපනයේ විශ්ව විදයාලයේ ශිෂයො 150කට වැඩි ප්‍රමාණයක් හිරකරගෙන ඉන්නවා.

පසුගිය ජනාධිපතිවරණයෙදී ජනාධිපතිවරයා ප්‍රකාශ කරා 1500 ශිෂ්‍යයෝ නිදහස් කරා කියලා. හැබැයි 500කටත් අඩු ප්‍රමානයක් නිදහස් කරේ. එතිනිනුත් යාපනයේ විශ්ව විදයාලයේ නිදහස් කරේ ශිෂ්‍යාවන් 43 දෙනෙක් විතරයි. එම ශිෂ්‍යාවන් 43 දෙනා තාමත් ඉන්නේ නිවාස අඩස්සියේ. ඔවුන්ට යාපනයේ විශ්ව විද්‍යාල භූමියෙන් එළියට යන්න ඉඩ දෙන්නේ නැහැ. අඩුම තරමේ අවුරුද්ද දවසේ ඇඳුමක් වත් ගන්න එලියට යන්න දුන්නේ නෑ. ඒ 43 දෙනා අතර ඉන්නවා තුවාල ලබපු ශිෂ්‍යාවන් 12 දෙනෙක්. සමහර අයගේ අත සම්පූර්ණයෙන් නෑ. සමහර අයගේ කකුළ නෑ. ඔවුනට අඩුම තරමේ කිහිළි කරුවක් වත් දුන්නේ විශ්ව විද්‍යාල සිසුන් ලෙස අපි ගිහිල්ලා තමයි දුන්නේ. වෛද්‍ය පීඪ ශීෂ්‍යයෙක් ඉන්නවා කකුල් දෙකම නෑ. ඔවුන්ට වැටිලා ඉන්න බිල්ඩින් එකක් විතරයි තියෙන්නේ.’’
See Full Video

කෙසේ වෙතත් ඇය අත්අඩංගුවට පත් වන විට ඇයගේ දෙමාපියන් සිටියේ උතුරේ අවතැන් කඳවුරු වල. දියණිය බෙරාගැනීම තම එකම අරුමුණ බව බීබීසී සමඟ ඒක්වෙමින් ද්වාරකාගේ පියා ඊයේ සඳහන් කළේය. ‛‛මගේ දුව ද්වාරකා නිදහස් කරන්න කියලා මම වගකියවයුතු හැමෝගෙන්ම ඉල්ලනවා. මගේ දුව දක්ෂ දරුවෙක්. එයා මෙහෙම හිරගේක දුක්වඳින්න ඕන කෙනෙක් නෙමේ. එයාව දාලා තියෙන්නේ සෙනඟ පිරුණු කාමරයක. හරියට නිදාගන්නවත් තැනක් එතන නැහැ.’’